ديدند به حال او گريستند و ضجّه و زارى نمودند و گفتند : خدايا اين مخلوقى بود كه او را آفريدى و از روح خود در وى دميدى و ملائكهء خود را مأمور به سجده او نمودى ، و حالا به خاطر يك گناه سفيدى او را به سياهى مبدّل كردى ؟ آنگاه منادى از آسمان آدم را ندا داد كه اى آدم براى پروردگارت روزه بگير ، پس در آن روز كه روز سيزدهم ماه قمرى بود ، آدم روزه گرفت و يك سوّم سياهى رنگش بر طرف شد ، سپس در روز چهاردهم مأمور به روزه شد و وقتى كه روزه گرفت دو سوّم سياهى او بر طرف گشت و سرانجام در روز پانزدهم كه فرمان روزه صادر شد و او روزه گرفت تمام سياهى او از بين رفت ، بنا بر اين سه روز 13 ، 14 ، 15 هر ماه قمرى ايّام البيض است ، يعنى روزهاى سفيدى كه سپيدى چهرهء آدم به او بازگشت ، سپس منادى از آسمان ندا داد : اى آدم من اين سه روز را براى تو و اولاد تو قرار دادم به نحوى كه هر كس اين سه روز را در هر ماه روزه بگيرد ، چنان است كه گويا تمام ايّام دنيا روزه گرفته باشد ، در ادامه فرمود : آنگاه آدم بر چهرهء خويش محاسن و ريشى سياه رنگ و انبوه مشاهده كرد و دست برده و آن را لمس كرد و پرسيد : پروردگارا اين چيست ؟ خطاب رسيد : اين محاسن زينتى است كه من تو و اولاد مذكّرت را تا روز قيامت با آن زينت نمودم . كتاب ( معانى الاخبار ) با اسناد به مفضّل نقل مىكند كه امام صادق ( ع ) فرمود : خداوند تعالى ارواح را دو هزار سال قبل از ابدان خلق نمود و والاترين و بلند مرتبه‌ترين روحها متعلّق به محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه بعد از ايشان بود كه درود خداوند بر آنان باد ، سپس ولايت آنها را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشت و نور آنان بر همه جا سايه انداخت ، آنگاه خداوند تبارك و تعالى به آسمانها و زمين و كوهها فرمود : اينها حجّتهاى من بر خلقم هستند ، بهشت خود را براى آنها و هر كه دوستدار آنان باشد خلق كردم و آتش دوزخم را براى كسانى كه با آنها مخالفت و دشمنى نمايند آفريدم و هر كس نسبت به منزلت و جايگاه آنها از ناحيهء عظمت من ادّعايى داشته باشد ، او را عذابى مىنمايم كه احدى از مخلوقاتم را چنين عذابى نكرده‌ام و هر كس كه به ولايت ايشان اقرار كرده و ادّعايى در بارهء منزلت آنان نسبت به من نداشته باشد ، او را در باغهاى بهشتم همراه ايشان قرار مىدهم ، پس ولايت آنها امانتى نزد مخلوقات من است .